Charakterystyka grupy:

Tak zwane gazy szlachetne. Ze względu na wypełnioną powłokę walencyjną (s² p⁶) nie tworzą w warunkach normalnych cząsteczek dwuatomowych, jak inne pierwiastki gazowe. Cząsteczka dwuatomowa charakteryzuje się w przypadku tych pierwiastków energią większą niż suma energii atomów ją tworzących i z tego powodu jest nietrwała. Wypełniona powłoka walencyjna jest także powodem ich dużej bierności chemicznej, aczkolwiek  znanych jest sporo ich związków chemicznych (fluorki, tlenki, tlenofluorki, kwasy tlenowe i ich sole). Pierwszy związek chemiczny zawierający atom gazu szlachetnego został otrzymany w 1962 roku (Bartlett - [Xe⁺][PtF₆^-]). Ze względu na wielkość energii jonizacji chemia helowców to przede wszystkim chemia ksenonu.

Pierwiastki grupy 18 są gazami o bardzo niskich temperaturach wrzenia, głównie ze względu na nikłe oddziaływania między atomowe (wypełniona powłoka walencyjna!). W wodzie i rozpuszczalnikach organicznych praktycznie się nie rozpuszczają.

Otrzymuje się je na skalę techniczną poprzez destylacje skroplonego powietrza

Bezbarwny i bezwonny gaz, 7-krotnie lżejszy od powietrza (balony napełniane helem, bezpieczniejszy od wybuchowego wodoru), skroplony służy do otrzymywania niskich temperatur (3K), potrzebnych np. do działania nadprzewodzących magnesów (NMR). Występuje w dość dużych ilościach w gazie ziemnym. Tworzy się w reakcjach termojądrowych (gwiazdy, słońce helios 20% obj.).  Dwudodatnie jony He²⁺ są identyczne z cząstkami promieniowania α.  Hel często towarzyszy rudom promieniotwórczych pierwiastków (rudy uranowe). Najbardziej rozpowszechniony pierwiastek w skali kosmosu. 

W stanie rozrzedzonym podczas wyładowań elektrycznych emituje światło żółte.

Służy między innymi do napełniania jarzeniowych lamp (neony) o czerwonym świetle. W mieszaninie z parami rtęci, helem i argonem uzyskuje się różne kolory świateł neonowych. 

Występuje, w odróżnieniu od innych gazów szlachetnych, w dość dużej ilości w powietrzu (około 1% obj.). Znajduje zastosowanie jako osłona gazowa w specjalnych technikach spawania oraz służy do napełniania baniek żarówek, co wydłuża ich czas świecenia. 

 Dodaje się go do neonów o świetle żółtym i zielonym. Służy do napełniania baniek żarówek, co wydłuża ich czas świecenia. 

W czasie wyładowań elektrycznych w mieszaninie gazów krypton + fluor w temperaturze bliskiej 100K powstaje fluorek kryptonu KrF₂, związek nietrwały, rozpadający się łatwo ponownie na fluor i krypton z wydzieleniem ciepła.

 Dość uboga chemia gazów szlachetnych, to przede wszystkim chemia ksenonu. Ze względu na najniższą wartość energii jonizacji najłatwiej ulega reakcjom, tworząc związki w których występuje na +2 +4 +6 i +8 stopniu utlenienia. Bezpośrednio reaguje tylko z fluorem, natomiast związki fluoru z ksenonem służą jako substraty do otrzymywania bardziej złożonych cząsteczek. Pierwszy związek ksenonu otrzymana w reakcji z heksafluorkiem platyny, bardzo reaktywnym gazem PtF₆, który reagując z tlenem daje związek krystaliczny [O₂⁺][PtF₆^-], analogicznie z ksenonem daje cząsteczkę [Xe⁺][PtF₆^-]. W rzeczywistości budowa tego związku, tworzącego czerwone kryształy, jest bardziej złożona.  

W bezpośredniej reakcji z fluorem ksenon tworzy trzy trwałe fluorki: XeF₂; XeF₄ oraz XeF₆.

XeF₂, bezbarwna krystaliczna substancja, dobrze rozpuszcza się w ciekłym HF, a także w wodzie, gdzie powoli hydrolizuje dając O₂, Xe i HF. Hydrolizę tę gwałtownie przyspiesza obecność zasad.

XeF₄  i  XeF₆ hydrolizują tak łatwo, że należy je przechowywać w naczyniach pozbawionych nawet śladów wilgoci. Heksafluorek ksenonu jest niezwykle aktywny chemicznie, reaguje nawet z kwarcem (SiO₂) dając w wyniku reakcji tlenofluorek XeOF₄ oraz SiF₄. 

Zarówno XeF₄  jak i  XeF₆  hydrolizują z wytworzeniem tlenku XeO₃. Po odparowaniu wody uzyskuje się bezbarwną, wybuchową substancje. Zalkalizowanie roztworu XeO₃ prowadzi do uzyskania jonów ksenianowych(VI) HXeO₄^-, które w wyniku reakcji dysproporcjonowania przechodzą w jony XeO₆^{4 -} i wolny ksenon. W wyniku ogrzewania ksenianu(VII) baru Ba₂(XeO₆) ze stężonym H₂SO₄ powstaje nietrwały, wybuchowy XeO₄.

Ksenon w lampach neonowych daje światło niebieskie.

 Brak trwałych izotopów. Promieniotwórczy, emituje promienie α. γ, bardzo krótkie okresy połowicznego rozpadu poszczególnych izotopów (od paru dni do ułamków sekund). Dwa izotopy to gazy, pozostałe 12 ciała stałe. Towarzyszy rudom pierwiastków promieniotwórczych.