ilość ciepła wydzielająca się w procesie rozcieńczania kwasu siarkowego jest tak duża, że w przypadku dodawania wody do stężonego kwasu krople wody padając na powierzchnię kwasu zostają ogrzane aż do temperatury wrzenia i pryskając mogą poparzyć eksperymentatora. Rozcieńczając kwas siarkowy, należy zawsze wlewać kwas do wody, bowiem stężony kwas siarkowy, charakteryzując się gęstością znacznie przekraczającą 1 g/ml, nie zatrzymuje się na powierzchni wody, lecz szybko opadając na dno rozgrzewa roztwór w dość dużej objętości i dzięki temu nie doprowadza do miejscowego przegrzewania roztworu i pryskania cieczy, jak to ma miejsce przy dodawaniu wody do kwasu.

 [powrót]