46. 46. W celu otrzymania wodoru wrzucono do trzech naczyń zawierających po 150 ml 0,15 M kwasu solnego: do pierwszego 0,3 g miedzi, do drugiego 0,3 g magnezu a do trzeciego 0,3 g żelaza. Najwięcej wodoru uzyskano w przypadku:
A. miedzi
B. żelaza
C. magnezu
D. żelaza i magnezu (po tyle samo), miedź bowiem nie reaguje z kwasem solnym
0,3 g magnezu to 0,3/24=0,0125 mola, a w 150 ml 0,15 M kwasu solnego zawarte jest 0,0225 mola HCl. Ponieważ magnez jest dwuwartościowy, mol magnezu reaguje z dwoma molami HCl (MgCl2), zatem 0,0125 mola magnezu (0,3 g) potrzebuje do całkowitego przereagowania 0,025 mola HCl, a do dyspozycji mamy jedynie 0,0225 mola. W tym przypadku przereaguje cały kwas i powstanie maksymalna ilość wodoru (0,01125 mola H2)
0,3 g żelaza to 0,3/56=0,0054 mola; zatem nawet przy założeniu reakcji powstania FeCl3 potrzeba 3.0,0054=0,0162 mola kwasu
do całkowitego przereagowania żelaza i powstanie w tym procesie 0,0081 mola H2, a więc mniej niż w przypadku magnezu. Oczywiście jeszcze mniej wodoru
powstanie jeśli założymy (co jest założeniem właściwym), że w wyniku tej reakcji powstaje FeCl2.
[powrót]