Z prawa Raoulta wynika, że prężność par nad roztworem zależy od składu roztworu (jest sumą prężności par poszczególnych składników roztworu). Dla roztworów substancji nielotnych (ciała stałe w temperaturze bliskiej pokojowej) można przyjąć, że całkowita prężność pary nad roztworem jest równa prężności pary rozpuszczalnika nad roztworem (prężność par ciała stałego jest w tych warunkach praktycznie równa zero), a ta wielkość zależy od ilości rozpuszczalnika w roztworze, a więc i od ilości (dokładniej stężenia) substancji rozpuszczonej. Należy przy tym pamiętać, że mówiąc o stężeniu mamy na uwadze ilość moli niezależnie poruszających się elementów (np. jonów, asocjatów, cząsteczek itp.). Tak więc temperatura wrzenia roztworu, stworzonego przez rozpuszczenie 1 mola glukozy w kilogramie wody (stężenie 1 molalne) będzie identyczna jak roztworu otrzymanego przez rozpuszczenie 0,5 mola NaCl w kilogramie wody (stężenie 1 molalne, bowiem NaCl zdysocjował na 2x0,5=1 mol jonów). Jeżeli cząsteczki fenolu w wodzie tworzą dwucząsteczkowe asocjaty, to stężenie 1 molalne dla takiego roztworu uzyskamy rozpuszczając 2 mole fenolu w kilogramie rozpuszczalnika (1 mol asocjatów).

Im wyższe stężenie molalne, ale obliczane z uwzględnieniem rzeczywistych zjawisk (jak w przykładach powyżej) a nie tylko z prostej stechiometrii, tym wyższa temperatura wrzenia roztworu i niższa temperatura krzepnięcia, i również wyższe ciśnienie osmotyczne.

Wszystkim, pragnącym pogłębić wiadomości związane z roztworami rzeczywistymi radzę poszukać wiadomości o destylacji, azeotropii, ebuliometrii i kriometrii, posypywaniu dróg solą w zimie i osmozie, wraz z odwróconą osmozą, jako metodą oczyszczania wody (i nie tylko). 

 [powrót]